Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 15 de novembre dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lo Rampelaire de Peirueis (9)
La Magnaudeix debana ara son racònte plovinèu, que vaquí lo : « E
lo Vançon pòt pas “petar” que per un tròp d’aiga que destruiriá lo
famós pònt dich de la reina Joana, comprometriá lo passatge e
copariá lo vilatge de sei vesins. »
En escrivent « petar » aponde una nòta : « Encontrèm aicí una
accepcion novèla dau vèrbe petar, desbordar, sortir de son lièch. »
La bèla saberuda que vaquí, qu’a trobat un sens novèu a « petar » !
Fin finala, pensa d’aguer trobat coma vai qu’a Sant-Sinforian, aurián
fach un romavatge au sant per li demandar la pluèia, en li cantent
un cantic per lo pregar d’empachar que n’i aguèsse de tròp…
Vaquí coma se crei d’aguer resougut la contradiccion : « Benlèu
tanben que fau considerar aquela preguiera coma doas suplicas
acoladas. » E passa que t’ai vist…
E ara, un pauc de seriós. Aqueu romavatge a sant Sinforian, en li
cantent un cantic per li demandar e de pluèia, emai pas de tròp, es
una invencion a partir des paraulas d’aquelei vèrs, que nos parlon
just de sa crenta d’un deluvi de Vançon, degalhaire dei recòrdas.
Amb aquò pas mai…
Ce que de tot biais risca gaire de tocar fòrça Sant-Sinforian, que lo
gròs de ses tèrras es a l’est de Vançon, e ben pus naut qu’eu… Se
n’i a que lo crenhon, son en avau, dau costat de Sorribas e dau Plan
de Volona…
E lo parapluèia dins tot aquò ? Nos espèra…
(De seguir)
Jean-Yves ROYER

