FLORS PAGANAS

Lo Joan-Glaudi venguèt « amic » de l’IEO-06 de luenh, coma totplen de monde… Mas eu èra ja un escrivan de tria, e mi contèt coma lo Joan-Pèire Baquié, que li prepauèt de nen mandar d’escrichs sieus per la crònica Ribon-Ribanha, lo faguèt pantaiar. E quora l’endraièt devèrs de racòntes que parlerian dau sieu país, ver ò imaginat, si donèt l’escomessa – ò lo juec – d’escriure de novèlas que, cada mes, donèron ai lectors nòstres de pichins tresòrs literaris doi ans de lònga.

Recampèt pi lu sieus tèxtes, e lu presentèt au concors literari dau Consèu Generau de la Val d’Aran, que li balhèron lo Prèmi de Literatura d’Aran en lo 2018.

Siam urós de presentar la version libre d’aqueli Cortetas de Mananca, que donerà a cadun lo bonur d’una escritura coquina e esmoventa a l’encòp, un festin de papier de saborar plan plan !

Davalèron puei per un draiὸu a l’escart de la rota e ribejèron lo riu entre vinhas e ermàs. Se clinèron mai d’un cὸp sus una èrba ὸ una flor qu’espepidonavan coma s’avián d’i destriar quauqueis escrituras secrètas. De temps en quora s’ausissiá de luench lo cacalàs de la Josía que traucava l’espandida entre lei cὸlas, quand, sus la poncha de la lenga, un degot de saba amara tirava a la drὸlleta una engaunhada exagerada…