Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins « La Provence », edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de dètz-e-nòu ans, lo 8 de junh de 1997. Òsca !
Cronicas, dau 04 de decembre de 2016 en lenga nòsta per l’Agachaire
Santa Barba
S’ai agut dejà parlat dos còps d’aquela santa dins ma cronica, dificil de pas o tornar faire encuei, que sa fèsta tomba este dimenge. Mai tant toquent sa vida coma les tradicions qu’a congreiada, l’i a encar de que ne’n charrar mai d’un còp !
E d’abòrd, d’onte li vèn aqueste nom, pasmens gaire ordinari ? L’òm se representa pas de rèsta una santa barbuda, emai Mistral citèsse un proverbi que ditz : « Santa Barba la barbuda, Tres setmanas avans Nadau »… Amb aquò, dins de regions nòstei, de Niça ai Valadas italianas, lo mot « Barba » s’emplega par parlar a un vièlh per respiech, ò a un oncle, e lei Vaudés n’an fach lo nom de ses pastors…
Segon una dei versions de sa vida legendària, Barba èra una barbara que fuguet menada au circ a Nicomedia (ara Izmit en Turquia, sus la mar de Marmara), entremieg d’autres crestians qu’anavon faire l’espectacle. Aquò se debanava en l’an 235. Li demandèron un darrier còp de sacrificar d’encens a l’emperaire, ce que refuset ben entendut, e martirisada fuguet puei ansin.
Quand d’autres crestians venguèron puei l’endeman per recuperar son còrs, coma sabián pas son nom e que volián pas ne’n dire mai, per de dire de pas se revelar crestians, parlèron just d’una « jove frema barbara »… E vaquí perqué li diguèron puei jamai aure que Barbara, e Barba puei fin finala per faire pus cort…
Jean Yves ROYER
