Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint e vuèch ans, lo 8 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 10 de mai dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Les Pica-greutas
Es ansin que sonavon autre temps lei gents de Sant-Juers. Segon
Mistral, la greuta es un « gravois de plâtre ». Adonc lo monde ailà
aurián picat de gip ? E bè òc ! Emai qu’aquò faguet viure una bèla
part dau vilatge.
Lòngtemps la preséncia de gipieras èra utilisada per les païsans
segon sei besonhs. Mai en 1867, un tau Placide César Lapélouse
faguet bastir a Sant-Juers un molin de gip, dos forns e un magasin,
per posquer viure de gipier. Aqueu molin, que lo fava virar un
muou, lèu n’i aguet d’autres, que cinc gipieras lei fornissián. Aquò
duret jusque dins les annadas vint dau sègle passat.
Dire de « pica-greutas » au monde d’ailà, retrasiá adonc soncament
lo mestier de pron d’un, e l’i a gis de rason per qu’aqueu qualificatiu
siegue estat especialament pejoratiu, ni aquela activitat dicha
vergonhosa. Ara es que li disián ansin perqué, ambé la preséncia
d’aquelei gipieras, n’i aviá pron per lei faire sonar ansin ? Ò es que
lo desvolopament quasi industriau d’aquela activitat lo faguet
nàisser ? Aquò permetriá de datar la naissença d’aqueu faus-nom…
Mai ara lo molin Lapelosa es estat restaurat, e es possible de tornar
faire de gip a Sant-Juers. Lo pargue regionau de Verdon es en trin
d’estudiar la possibilitat de restaurar aquela activitat. Es que lei
gents de Sant-Juers van tornar de pica-greutas ? Cu saup…
Jean-Yves ROYER
