Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 27 de setembre dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lo Rampelaire de Peirueis (2)
Aqueu registrament des « Tres tamborinaires peirueisians » d’Henri
Bérard, es estat fach a la fin de 1938 per Georges Henri Rivière
(1897-1985), lo fondator dau Musèu nacionau des arts e tradicions
popularas. Aquò dins l’encastre d’una « Mission Barbentana », que
serà seguit puei per una operacion bretona mai importanta, que le
guèrra arrestet.
La resulta tecnica – a la poncha pasmens de ce que se podiá faire a
l’epòca – nos sembla pron marrida, e subretot la durada d’una
presa a pas permés d’aguer la sequéncia en entier. Nos montra
pasmens coma s’entremesclavon les paraulas, dichas e ritmadas,
ambé lei rotlaments de son tamborn. L’òm compren mielhs, en
l’escotent, coma vai que nòste rampelaire se siegue produch dins
tant d’endrechs, e dins tant de criconstàncias. Coma per exemple
dins lei Sasons d’art aupenc, qu’engibret Marcel Provence dins lo
despartament, entre 1926 e 1935.
Recitava pereu de ses poèmas, jamai registrats, mai que son ton
(coma son fons) permete de comprendre lo succès qu’aguet aqueu
disèire d’una poesia que li diriam nautrei d’innocenta. En francés
seriá « une poésie naïve ». Mai coma es pas possible de far tenir tot
aqueu poèma dins una sola cronica, ne’n vaquí just lo
començament.
D’intranda, avem un lòng rotlament de tamborn, puei aquesta
anóncia… que podretz legir dimenge que vèn…
(De seguir)
Jean-Yves ROYER