Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 01 de novembre dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lo Rampelaire de Peirueis (7)
Aquela cronica se podriá sonar « Lo mistèri de Vançon », ò « Lo
miracle de sant Sinforian »…
E se les « Tres tamborinaires » èron pas peirueisians, nimai lo
Rampelaire ? Aquela question, sembla pas que se pausèsse. E
pasmens…
Dins lo libre « Pierres assises, pierres mouvantes : usages et
représentations de la pierre par les habitants du Haut-Vançon
d’Irène Magnaudeix », pareissut ais edicions « Les Alpes de
Lumière » en 2004, vaquí ce que l’òm pòt legir (o reviro, e normaliso
la grafia de la citacion provençala) :
« La crenhença qu’acompanha les aigats es particularament
marcada dins lo vilatge de Sant-Sinforian, qu’a son prepaus se
cònta l’istòria dau “para-pluèia”. Aurián portat en romavatge
l’estatua dau sant patron per lo vilatge e les camps, acompanhada
d’aqueste cantic : “Grand sant Sinforian, Gardatz nòstei cogordas,
E nòstei faiòus blancs, Nòstei caulets cabús, Que son dei banaruts,
Se lo Vançon peta Siam totei fotuts !”.
Aquò vos rapèla ren ? Vaquí la promiera dei versions de la
ramplelada berardenca :
« Grand Sant Ròc puissant, Garda nòstei pastècas e nòstei rasims
blancs, Nòstei malhòus barbuts, Autrament siam fotuts, Se nòstei
digas peton adieu nòstreis escuts ! »
La parentat ambé lo « cantic » de Sant-Sinforian es tròp granda per
resultar de l’asard, e es pas un dei miracles costumiers dau sant…
(De seguir)
Jean-Yves ROYER