Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins « La Provence », edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint e doi ans, lo 18 de junh de 1997. Òsca !
Sant Roland
Lo sant dau jorn, Roland de Medici, emai l’òm li diguèsse ansin, èra just benurós. Viviá en Emilia, a Borgo San Donnino quand, a trenta ans, partet en forèst per faire l’ermitan. Just vestit d’una pèu de cabra, d’estiu manjava ren que d’èrbas e de fruchas e, se de còps que i a, l’ivèrn demandava l’aumoina, o fava en silenci, que vint-e-sièis ans de temps jamai diguet un mot ! D’oras entieras pregava de drech sus un pè, lei braç en crotz, en regardent lo cèu. Pareis qu’ansin vesiá la cara de Jèsus dins lo soleu…
Un jorn de caçaires lo trobèron, qu’èra plus qu’un vièlh cadabre qu’auriatz dich un desterrat. Lo menèron dins una glèisa, ont un confessor que l’entendet expliquet que jamai dins sa vida ermitana aviá fach un solet pecat, fuguèsse per omission. Ailà li donèron de bolhon de galina, ce qu’esperlonguet sa vida de vint-e-sièis jorns. Mai arribat au quinge de setembre, qu’èra l’an 1386, veguet sant Miquèu e ses angis que lo venián quèrre per lo menar en paradís, e ansin passet.
En 1563 lo papa Pia IV, qu’èra de sa familha, durbet un procès en canonisacion, mai fauguet esperar 1852 per qu’una autre Pia, lo noven, lo declarèsse benurós.
Sant Roland es pregat per aqueles qu’an de vertige. Adonc s’un còp avètz de lorditges, ò que la tèsta vos vira, e se cresètz dins tot aquò, sabètz a cu faudrà vos adreiçar…
*************************************************************************************************
Nativitat de Nòsta Dama
Es aquò que marca encuei mon cartabèu ò puslèu, estent qu’es en francés, « Nativité N.D. ». Autre temps, nòsta Legenda daurada sonava aquela fèsta « lo Naissement de la Vièrgi ». Après aguer contat la vida de Maria, en comencent per ses avis, debanava tota una tiera de miracles sieus, que ne’n vaquí un.
Una veusa aviá ren qu’un fiu, qu’un jorn d’enemics l’agantèron, e l’encadenèron dins un croton. La maire quand o sachet arrestet plus de plorar, ni de pregar la Vièrgi que lo desliurèsse. Mai coma ren se passava, anet dins una glèisa e, s’adreicent a una estatua de la Vièrgi ambé son pichòt li faguet ansin : « Bota, d’abòrd que m’escotètz pas, vau prendre vòste dròlle e lo gardar per ostatge. » Aquò dich o faguet e, levent l’estatua dau fiu dei genolhs de sa maire, la menet a son ostau onte l’embalet dins un linge tot blanc, e l’escondet dins un armari ben clavat.
La nuech d’après la Santa Vièrgi apareisset au jovent, li durbet la pòrta de la preson en li fent : « Pichòt, diràs a ta maire de me rendre mon fiu, d’abòrd que ieu li ai rendut lo sieu. » Lo dròlle s’entornet a l’ostau e expliquet a sa maire ce que s’èra passat. Adonc ela, tota contenta, prenguet l’estatua dau Pichon Jèsus e l’anet rendre a sa maire en li dient : « Grandmercé ma Dama, m’avètz rendut mon enfant, a ieu de vos rendre lo vòste !… »
Jean Yves ROYER