Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint e vuèch ans, lo 8 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 03 de mai dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Faus-noms dei Lauzetans
Lo monde de la Valèia, lei faus-noms les planhon pas ! Vagueriam
qu’aquelei de Barcilona n’avián recebut pas mens de sièis, ce que
fai qu’aquelei dau Lauzet, ambé ses quatre, semblon de ben paure
monde a costat…
Les tractavon promier de Descolanats. Ieu me pensavo qu’èra
puslèu un biais de les qualificar de gents que s’èron liberats,
d’independents en tot cas, una causa pron valorisanta. Mai bota,
sembla que siegue pas ben aquò, e que lo sens ne’n venguet mai
especialisat ; a ne’n crèire Mistral, es question de levar una colana,
de tot segur, mai soncament a un vedèu ò una vaca…
Per son segond faus-nom, se retròbon dins la chorma des
Estubassats, qu’au mens, se lo fum les empacha pas de l’i veire,
podràn s’avisar que son pas solets…
Lo tresen me disiá ren : de Guelassiers, que bèstias anava èstre
aquò ? Mistral revira lo vèrbe guelar per « vagir, crier plaintivement,
bêler comme les chèvres, pleurer comme les chiens » ! Parlavo de
bèstias, mai pensavo pas que n’i auriá tant ! Balha pas lo mot, mai
es pron clar : a un augmentatiu, que de guelar passa a guelàs, ne’n
fai puei lo nom de guelassier. Autrament dich, quauqu’un que
brama fòrt, mai coma una cabra ò un chin…
Demòra aqueles Tascassiers, qu’aquí lo mot es conoissut : un
tascassier, es un mendicant, que fai aquò de costuma. Paures
Lauzetans, pasmens !…
Jean Yves ROYER
