Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint e vuèch ans, lo 8 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 24 de mai dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Les Peus-Revenguts
A Sisteron avián autre temps dos faus-noms : Les Peus-Revenguts,
e la Ròcha-Enchabanaia. Aqueles peus, es una forma de pesolh ò
pevós, autrament dich a la francesa : « des poux ». Mai perqué
Revenguts ? E ont èron anats, per s’entornar ? En realitat, es una
expression que Mistral ne’n ditz : « terme de mépris que l’on
adresse aux parvenus ». Mai d’onte vèn aqueu qualificatiu aplicat ai
Sisteronencs ? Es qu’a un rapòrt ambé lo dire proverbiau :
« Sisteron, pichòta vila, grand renom » ? Un dire que d’unes auràn
trobat pretenciós ? Mai cu ?
Istoricament, l’i aguet una lònga rivalitat ambé Forcauquier. Quand
lo crestianisme se calquet sus l’administracion romana Sisteron,
qu’aviá reng de ciutat, venguet evescat. Mai quand lo poder se fixet
puei a Forcauquier, Roma nomet sa glèisa catedrala pereu. Adonc,
de sègles de temps, se disputèron l’evescat e l’avesque, fin finala,
anet s’establir a Lurs, per pas chausir e lei metre d’acòrdi. Es
qu’avem aquí l’origina d’aqueu faus-nom ? Es una possibilitat coma
una autra…
Lo segond faus-nom es curiós : la Ròcha-Enchabanaia sembla pas
un nom de gents, mai puslèu d’endrech. E aquela ròcha (un biais de
dire ròca que davala pron luenh), la conoissem : ei lo Rocàs de la
Bauma fàcia Sisteron, que sa cima ei sovent encabanada de nius,
que son biais de parlar la fai enchabanaia…
Jean-Yves ROYER
