Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 8 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 28 de junh dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lei Sorciers
Vaquí lo faus-nom qu’avián autre temps lo monde de Vaubèla. Es
que tenián una reputacion de mascs ? Conoisso plus degun
ailamondaut que me o podriá dire – bensai… Emai seriá un pauc
estonant de dire ansin a tota una populacion.
Ara Mistral nos ditz qu’un sorcier es pereu un òme urós… Pòdo
totjorn imaginar que lei gents d’un endrech aguèsson una tala
reputacion. Soncament, l’i auriá pas aquí de que se garçar d’elei, ce
que sembla ben lo principi dei faus-noms.
Mai escriu pereu que sorcier, se ditz encara de quauqu’un qu’a lo
bòrd des parpèlas roge ! Aquela empega… Alevat que l’i aguèsse
agut ailà quauqua malautiá endemica, veso pas nimai de dire aquò
a de gents. A quauqu’un òc, mai a tot un vilatge !
Fin finala, benlèu que fau cercar dau costat de l’istòria d’aqueste
païs. A temps passat (mai passat passat) se sonava la Torre de
Bevons, e Vaubèla èra puei just un quartier de la comuna de Torves.
E ailà una familha que se fasiá passar per nòbla (mai que lo promier
dei Vaubèla èra mèstre-sabatier…) vouguet un jorn aguer una tèrra
ambé son nom, e capitet en 1680 d’associar lo sieu a un pichòt païs
de la vau de Jabron. Per faire d’una Torre una Vau, e de Bevons una
Bèla, es un brave torn de pass-passa ! Es que fau pas èstre sorcier
per faire aquò ?…
Sabo pas s’avem aquí l’explicacion d’aqueu faus-nom, mai tant…
Jean-Yves ROYER
Au vilajoun de Guilhèumes que s’en di « Bouchanièra » (06), soun aussi de « Sourcié ». La rasoun sarié que sei gen avion lou gaubi de soagnà emé lou « doun », en escounjurant quoura una bèsti ou quaucun avié esta pounch per una vipèra, ou aloura « levavon lou souléu » ou « lou còu d’èr » (« ca d’ario ») m’òu toupin sus la testa, que l’aiga messa dedins se metié à buhì, etc… Canestrier a meme escrich qu’un còu, lou curat, qu’èra « sourcié », en campaneant, avié manda lou tron qu’arribava à Bouchanièra sus lou quartié dei Tourres doun lou grelas a fach un chaple. E m’ocò, lei Tourrenc n’an vourgu touplen ei gens de Bouchanièra qu’avion arouina soun peìs. Aloura belèu qu’à Vau Bela, èron masc parié… ?…
E lei manja-agassa de Montjustin ???
Lei manja-agaça !!!