Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 30 d’avost dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Remembres d’un Rimat
Lo 21 de junh passat parlèro dei Rimats, faus-nom dau monde dei
Gleisòlas, en avoent que ne’n vesiáu gaire lo perqué. Auriáu poscut
apondre que, dins aquest estiu caniculari, l’òm nos auriá dich
volentiers a totei de Rimats ! De segur qu’eriam pas vertadierament
rimats, mai brutlats, bota, tant…
D’abòrd que ieu, de pichòt, lo fuguèro mai d’un còp per lo soleu, ai
grandei vacanças, que ne’n passavo quauquei jorns a Marselha. E
ailà, quand ma tanta me vesiá arribar, se lamentava qu’èro blancàs
coma un cachet d’aspirina. Adonc me forçava a passar, d’oras de
temps, en plen soleu sus la platja des Catalan, si que brutlat lo
veniáu lèu ! Èra pas un biais de dire : roge coma un chambri,
passavo de nuechs sensa poder dormir, e ma pèu se pelava… Mai
d’aqueles cremasons au promier gras, repetadas cada jorn, disiá
just qu’èra normau de prendre de còps de soleu, tant blanc coma
èro, mai qu’anavo bronzar ; qu’aquò li semblava una necessitat que
m’escapava d’a fons. D’autant que sa sòrre – ma maire – m’aviá
sovent contat qu’a la campanha, meissonavon ambé de grands
capèus e lei margues tirats jusqu’ais ponhets per pas brunir e se
faire tractar de païsanas…
Basta ! Bronzat o veniáu ben a fòrça de dolors, e de nuechs sensa
sòm. Mai n’ai gardat una crenta dau soleu, que supòrto que quand
siáu a l’ombra e lo veso de luenh…
Jean-Yves ROYER
Si pòu ajustar, a títol d’informacion, que leis estatjants de Pèirafuec- dau- Var an pereu per subrenom « lei rimats » çò que si pòu comprendre aisadament. Es de mai lo nom de l’associacion dei jogaires de bòchas de la comuna.
Ara comprene mièlhs : dau meme temps lo soleu t’a de segur un pauc picat su la testa !