Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 13 de setembre dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lo Rampelaire
Dins la tiera dei faus-noms dobtós – ò qu’ei segur que faus o son –
que lo « Journal de Barcelonnette » debanava en 1931, ai relevat
« lou Rampelaïre de Peyuis ». L’òm podriá s’estonar de veire un
faus-nom au singular, mentre totes aqueles que conoissem son
sempre au plurau, d’abòrd que s’aplicon a tota una populacion. Mai
per quauqu’un que conois un pauc la Gavotina, aurà lèu agut
conoissut aquí aqueu Rampelaire : Henri Bérard (1869-1953),
qu’aquò èra son mestier. O ditz lo siti de la vila, parlent de ses òmes
celèbres : « tambour-crieur public-allumeur de réverbères »…
Son tamborn, l’aviá sovent amb eu, e tamborinava a la promiera
ocasion, sovent en l’acompanhent d’una mena de poèma que
declamava en lo ritment : « Les tres tamborinaires peirueisians ».
Aquò donava quicòm de fòrça curiós : un lòng mimologisme dau
tamborn, farsit de tamborinadas, qu’es estat registrat en 1939 per
Roger Dévigne, e que l’òm pòt entendre en linha.
Amb aquò èra poèta, e escriviá de causas pron curiosas, que l’om
podriam li dire d’innocentas.
Mai se son tamborn èra sovent amb eu, son grand parapluèia blu
jamai lo quitava, que ma maire me contet que sus lo dedins, aviá
pintat la luna e les estèlas…
Me diguet pereu que sa tissa èra de legir lei linhas de la man
(subretot aquela dau còr…) ai filhas, que totei lo fugissián per
aquò…
Jean-Yves ROYER