Vaquí la cronica setmanièra de l’Agachaire d’aquest diménegue (dimenge) dins “La Provence”, edicion deis Aups. Per informacion, aquesta cronica comencèt, l’i a mai de vint a nòu ans, lo 23 de junh de 1997. Òsca ! Cronica dau 20 de setembre dau 2026 en lenga nòsta per l’Agachaire
Lo Rampelaire de Peirueis (1)
La setmana passada, vos parlavo dau « Rampelaire de Peirueis »,
Henri Bérard, mai m’aviso qu’aqueu personatge s’ameritariá ben
mai que d’aguer una celebritat soncament locala, ni qu’una allusion
dins una de mes cronicas. Ne’n faudriá mai que d’una per n’aguer
una idèia.
Un libre, pareissut en l’an 2000, a recampat tot ce qu’an poscut
trobar de ses òbras, tant francesas coma provençalas, mai lo
trobaretz dificilament. Emai s’a pron de meriti, lo tèxte es pas
totjorn ben donat, e lei reviradas francesas, sovent indedichas,
deurián èstre refachas.
La cronica patrimoniala dau dissabte d’este jornau n’a agut parlat,
emai l’a mostrat, e probable que o tornarà faire, tant anet
tamborinar e dire ses poèmas dins la maja part dei manifestacions
provençalas dau despartament, quasiment cinquanta ans de temps.
Vos ai parlat de ses « Tres tamborinaires peirueisians », e dich que
se podiá ausir en linha, mai es pas aisit de lo trobar, e encar mens
de lo comprendre, d’autant que lo registrament l’a pas pres en
entier. Ne’n faguet tot plen de versions per s’adaptar ai
circonstàncias, e se doas son estadas publicadas, una de 1914 e
una de 1930, lo dire de 1939 n’es encar diferent…
Adonc, tre la setmana que vèn, ne’n vau entreprendre la
publicacion en partent d’aqueu registrament, completat per la
darriera version estampada.
(De seguir)
Jean-Yves ROYER