Lo premier tèxto que legiguèri de Miquèl de Carabatta siguèt Lo barròco funeral de paure Mèstre Simon-Pèire Sartre que l’autor presentèt au concors literari dei « Amics de Mesclum », lo segond tèxto que descurbèri d’eu, siguèt Augustinha, au concors literari dei « Pays de Paillon ». Per cas, èri present en li doi juradas e capissèri qu’eravam faça a un autor dei grans, d’aquelu que pòrtan la lenga occitana mai luenh, que la fan evoluar en dignitat e qu’aviavam en tant qu’associacion lo dever de publicar li nòvas de Miquèl. La lenga emplegada es bèla, druda, gaireben poetica.
Lo libre siguèt doncas publicat en lo 2014, presentat au Festenau dau libre de Moans-Sartòu e coma lo si pensavam siguèt lèu agotat.
Miquèl de Carabatta (a drecha) intervistat da Joan-Pèire BAQUIE.
En lo 2015, Miquèl nen faguèt l’onor de venir legir un tròç d’una dei sieu novèlas a l’ocasion de la dictada occitana au licèu Massena.
Despí eravam en l’espèr d’una novèla edicion aumentada cen que si faguèt aquest an dau temps de l’estiu. Coma li grani maions d’edicion lo libre es lèst per la rentrada de setembre, mas lo si pòu ja crompar en rega sus lo malhum dau nòstre site (en bas de pàgina coma de costuma). Auguèri l’astre, la fortuna, de lo legir en ante-premiera e mi siáu congostat… Alora !
.